به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «گلستان ما»، محمد انصار گفت: روز ۱۷ دی ماه، برای دولتمردان رضاشاه، ارزشمند بود تا جایی که وزارت فرهنگ وقت، مدرسه دخترانه‌ای با این نام، در گرگان راه‌اندازی کرد. پس از مدتی، این مدرسه را به مصلای شهر انتقال دادند.

وی ادامه داد: اهالی محلات بافت تاریخی، با نوشتن نامه‌ای به مجلس شورای ملی، این کار را ناپسند دانستند و خواستند که این کار نشود. این درخواست، سودی نداشت. دوباره این کار انجام شد، ولی این بار امضاء‌کنندگان را احضار و تهدید کردند.

انصار افزود: در آن روز‌ها، یکی از علمای گرگان به نام سیدمصطفی رئیس الذاکرین از این کار برآشفت و بر روی منبر فریاد زد. مردم آگاه شدند و به مصلی رفتند در و پنجره‌ها را شکستند تا اینکه این مدرسه، به جای دیگری رفت.

نویسنده کتاب مساجد شهر گرگان، گفت: مصلی گرگان با بسیاری از شهر‌ها تفاوت‌هایی دارد. این مکان بر اساس وقفنامه، حداقل از دوره صفویه بوده است و از قدیم، در آنجا، نماز جماعت و بیان احکام برپا بود. این مکان، محل دفن اموات هم بوده است. چندین درخت چنار بلند داشت. در کنار آن، قدمگاه امام عسکری، امامزاده مرادبخش و بی‌بی سبز، مدرسه صالحیه هستند.

انصار توضیح داد: از این رو، نابودی و ویرانی آنجا و تبدیل آن به مدرسه دخترانه، کار نادرستی بود. چون که آنجا نه تنها یک مکان دینی، بلکه یک مکان تاریخی بود.

پژوهشگر تاریخ و فرهنگ گرگان بیان کرد: شاه نه تنها برای دین، بلکه آثار تاریخی را باارزش نمی‌دانست. در روز‌هایی که جمعیت شهر، حدوداً ۳۰ هزار نفر بود، مگر زمین کافی برای ساخت مدرسه نداشتند که وادار شدند دانش‌آموزان دختر را به مصلی بیاورند.

انصار گفت: بار دیگر، در دوره پهلوی دوم، مدرسه دارالشفاء واقع در محله نعلبندان جایی برای اجرای برنامه کشف حجاب شد. در آنجا از قدیم، جای درس بود و بزرگان شهر در آنجا، درس می‌دادند. مثلاً بیش از دویست سال پیش، ابوعلی استرآبادی از کسانی بود که در اینجا درس می‌داد. او در کنار همین مدرسه زندگی می‌کرد و خانه‌اش را برای سوگواری بر حضرت سیدالشهدا وقف کرد.

وی بیان کرد: در این مدرسه، تا سال ۱۳۱۴ یعنی دوره رضاه شاه، طلبه‌ها درس می‌خواندند. سپس در همان زمان، ر‌ها شد و چند سال بعد، برای کار‌های دیگر از آن استفاده کردند، تا اینکه حدوداً در سال ۱۳۴۰ یعنی دوره محمدرضاه به مدرسه دخترانه پروین تبدیل شد.

نویسنده کتاب گل‌های محراب، اظهار کرد: در کنار مدرسه دارالشفاء، مسجد جامع و بازار بزرگ شهر قرار دارد. در همان سال‌ها در کنار این مدرسه دخترانه، مدرسه پسرانه ساختند. البته آن در جای دیگری بود و بعداً به اینجا آمد. یعنی مدرسه دانش‌آموزان دختر را که در آن روز‌ها، بی‌حجاب بودند در جایی قرار گرفت که محل دید مؤمنین، بازاریان و پسر‌ها بود. سرانجام پس از چند سال، مدرسه دارالشفاء با تلاش‌های مرحوم شیخ محمد شعبانی به حوزه علمیه تبدیل شد.

انتهای خبر/